Breek de stilte

2.   Breek de stilte…

Bij een verhaal over abortusv wordt eerst gedacht aan het kind. Een afschuwelijke geschiedenis en iemand die op een pijnlijke manier het leven laat. Werpt men een diepere kijk op het verhaal dan komt vervolgens ook nog eens de moeder in beeld, die vaak zelf met veel verdriet en depressie achterblijft eens ze beseft wat ze heeft gedaan. Ook zij dient dan geholpen te worden. Maar er is nog een derde: de vader. Daarom is het geen slechte zaak om mijn verhaal als man neer te schrijven…

 In mijn studententijd was ik nog onbezonnen, de wereld lag aan mijn voeten en ik had na een half jaar ook een mooi meiske leren kennen die al snel mijn vriendin werd. Van het een kwam het ander en na een paar vrijages met achteraf paniek was het uiteindelijk dan toch eens prijs. Ik was juist met een kerel mee op verlof in de Ardennen toen ze mij  zenuwachtig belde met de bevestiging dat ze effectief zwanger was. Wegens omstandigheden moest snel een beslissing worden genomen of ze naar het ziekenhuis zou gaan om alles nauwkeurig te laten opvolgen of voor een abortus zou moeten kiezen. Haar ouders mochten het absoluut niet weten. Een vriendin van haar had haar een abortuskliniek aangeraden en was bereid om met haar mee te gaan. Hoewel ik abortus helemaal verkeerd vond, sloeg bij mij ook de paniek toe en wist ik niet waar naartoe. Uiteindelijk stemde ik toe maar dan zou ik liever zelf met haar meegaan en niet die vriendin in mijn plaats laten gaan.

Op het moment zelf heb ik daar heel weinig aan beleefd, ik moest gewoon ergens in een gang wachten en realiseerde me maar half wat er aan de gang was. Ik was 19 en voelde mij schaakmat gezet door de omstandigheden. Omdat ik het aan niemand durfde vertellen, wist ik mij natuurlijk ook door niemand gesteund. Ik besefte ook niet mijn rol in deze gebeurtenis als partner naar mijn vriendin en als vader naar dat kind. Ik stemde gewoon in met alles, al was het heel hard tegen mijn goesting. De maanden daarna was het constant ruzie tussen ons en ik zag na die abortus ook geen reden meer om samen te blijven. Ik heb de relatie dan ook beëindigd.

 Mijn ouders heb ik pas na enkele jaren verteld wat er gebeurd is. Hoewel mijn moeder mij direct vertelde dat dat mijn keuze niet was en dat ik daar uiteindelijk niet verantwoordelijk voor was, dacht ik er anders over. Ik liep met een akelig gevoel rond als ik eraan dacht en droomde er zelfs over. Langzaam ebde alles weg. Maar toen ik nog ouder werd en al mijn kameraden zelf kinderen begonnen te krijgen, begon het terug te sluimeren.

 Uiteindelijk, tien jaar later, vond ik op een evenement een flyer van Levensadem over abortuspreventie en -verwerking. Dit was de eerste keer dat ik een kans zag om deze situatie te engageren en ik liet die dan ook niet liggen. Via Jo en Veva heb ik over het hele gebeuren openlijk kunnen praten en de “Emmaüsweg” kunnen doorlopen –  hun programma om alles stap voor stap te bekijken. Door aan God vergeving te vragen en mijn schuld kwijt te raken was ik eindelijk in staat mijn eigen kind lief te hebben, al was het veel te laat. En zo heb ik een rouwproces kunnen doorlopen en alles kunnen verwerken.

 Maar maak je geen illusies: wat gebeurd is, is gebeurd en kan niet teruggeschroefd worden. De littekens blijven en het hartzeer gaat nooit volledig weg. Ook de schaamte die mij aanzette om zo een foute beslissing te maken moet ik nu toch overwinnen als ik met mensen deel wat ik wél heb gedaan. Zo een geheim daar kun je niet mee rondlopen.

 Vaak denk ik aan het feit dat als ik toen van organisaties wist of mensen die mij zouden kunnen helpen hebben, dat het dan toch anders had kunnen lopen. Ik was in heel mijn jonge leven nooit geconfronteerd geweest met zo een verhaal of zo een organisatie.

 Ik hoop dat ik mijn deel kan bijdragen om andere mensen die fouten niet te laten maken alsook om erop te wijzen dat een man die zijn verantwoordelijkheid niet neemt in dit verhaal ook gebroken en gefaald achterblijft. Geheimhouding is ongerechtigheid en houdt bovendien de vicieuze cirkel in stand voor de volgende generatie die dezelfde fouten opnieuw gaat maken. Net zoals een kind wordt een abortus ook oud en kun je je op die manier niet onttrekken uit een ongeplande zwangerschap. Nu zie ik als christen ook zelf af van seksuele betrekking voor een huwelijk en ik weet waarom. Nog steeds lachen mensen met mij als ik hun dit vertel, maar als ik één iemand kan overtuigen met mijn voorbeeld, ben ik bereid om alle spot daarvoor te dragen. 

 R.